Сумленне разглядаецца як універсальны ўнутраны маральны кампас, і яго ўспрыманне залежыць ад кантэксту і асабістых каштоўнасцяў. Існуе дзве асноўныя пункты гледжання на гэтае пытанне. Першае сцвярджае, што сумленне можа быць недаступнай раскошай, асабліва ў ўмовах крайняй патрэбы, калі чалавек засяроджаны на выжыванні і базавых патрэбах. У такіх выпадках маральныя арыенціры могуць адыходзіць на другі план, саступаючы месца інстынкту самазахавання. Другое пункт гледжання сцвярджае, што сумленне з'яўляецца асновай дастойнасці, і для многіх сумленнасць і прынцыповасць застаюцца важнымі незалежна ад матэрыяльнага становішча. У некаторых культурах беднасць асацыюецца з чыстым сумленнем, паколькі такія людзі не замешаныя ў карыслівых махінацыях. У канчатковым выніку, здольнасць ісці за сумленнем вызначаецца не столькі фінансавым становішчам, колькі асабістым выбарам і выхаваннем.