Аляксандра дзеліць сваім вопытам духоўнага шляху ў цэркве "Свет міру" ў Гродна. Пасля пакаяння яна адчула пачуццё радасці і першай любові да Бога і царквы. Аднак неўзабаве яна сутыкнулася з дэпрэсіяй, якая доўжылася сем гадоў. У сваім сведчанні Аляксандра распавядае пра тое, як ей удалося пераадолець дух суму і безнадзеі. Яе гісторыя ілюструе барацьбу з унутранымі дэманамі і пошук надзеі ў цяжкія часы.