Фёдар Александравіч, дзядуля, які піша вершы і дорыць ўсмешкі, сутыкаецца з праблемамі ў асабістым жыцці пасля сваркі з Людмілай Іваноўнай. Яго ўнук Дзяніс, спачатку скептычна настроены, вырашае дапамагчы дзеду, арганізаваўшы «выпадковую» сустрэчу з Людмілай. Паралельна дачка Аня ўспамінае пра нявыкананыя абяцанні бацькі, што прыводзіць да асэнсавання Фёдара пра яго памылкі ў выхаванні дзяцей. Ён прызнае, што ўпусціў час з Аняй і імкнецца зрабіць усё, каб Дзяніс вырас лепш. У фінале дзядуля і ўнук усведамляюць важнасць узаемнага навучання і падтрымкі, а таксама неабходнасць адкрыта гаварыць пра свае пачуцці і памылкі. Псіхалагічная лінія відэа падкрэслівае, як Фёдар кампенсуе недахоп любові артызмам, а Дзяніс вучыцца эмпатыі праз клопат пра свайго дзядулю.