Таццяна, ранейшая жыхарка Мінска, расказвае пра сваё рашэнне змяніць жыццё і пераехаць у вёску, дзе яна цяпер кіруе старым драўляным домам і 43 соткамі зямлі. Яна дзеліцца сваімі перажываннямі пра гарадское жыццё, напоўненае руцінай і стрэсам, і асэнсаваннем таго, што мара аб заведзенні коней не можа чакаць. Пераезд у вёску стаў для яе спосабам выпраўіць «астатак» у дасягненні сваіх мэт. Таццяна спадзяецца, што новае жыццё на прыродзе дазволіць ёй не толькі рэалізаваць свае мары, але і паўнавартасна атрымліваць асалоду ад жыцця.