Пасля смерці маці ў Мінску засталася трохпакаёвая кватэра і банкаўскі рахунак. Брат Уладзімір і сястра Ксенія з'яўляюцца спадчыннікамі першай чаргі, аднак Уладзімір патрабуе прызнаць сястру недастойнай спадчыны, аргументуючы гэта тым, што яна не даглядзела за маці ў апошнія два гады яе жыцця. Ксенія, у сваю чаргу, сцвярджае, што ў яе не было магчымасці прыехаць, бо яна пераехала ў Гродна пасля таго, як Уладзімір публічна абвясціў, што яна прыёмная дачка. Яна падтрымлівала сувязь з маці і працавала на двух працах. У ходзе абмеркавання Ксенія прапануе кампраміс: Уладзімір атрымлівае кватэру, а яна — грошы з банкаўскага рахунка. Уладзімір, хоць і абражаны, згаджаецца на гэтае прапанова. Пытанне аб тым, ці змогуць яны прымірыліся пасля гэтага, застаецца адкрытым.