У 1990-х гадах хіп-хоп сцэна ў Беларусі знаходзілася на стадыі фарміравання і развівалася пераважна як андэрграўндная з’ява. Фестывальная культура яшчэ не была сфарміраваная: падзеі адбываліся эпізадычна, без рэгулярнасці і развітай інфраструктуры, а асноўная актыўнасць канцэнтравалася вакол лакальных супольнасцей. Адным з найбольш значных івэнтаў таго часу стаў фестываль Krapiva-98, які адбыўся ў 1998 годзе. Гэта быў мультыжанравы альтэрнатыўны фестываль, дзе хіп-хоп гучаў побач з іншымі музычнымі напрамкамі. Такі фармат адлюстроўваў стан сцэны: рэп толькі пачынаў займаць сваё месца і яшчэ не быў дамінуючым жанрам. Фестываль сабраў значную частку нефармальнай музычнай супольнасці і стаў важнай кропкай кансалідацыі маладых выканаўцаў. Нягледзячы на адносна невялікі маштаб, яго значэнне заключалася ў фарміраванні адчування цэласнай сцэны. Напрыканцы 90-х — на пачатку 2000-х у Мінськ пачалі больш актыўна праводзіцца лакальныя хіп-хоп івэнты, у тым ліку фестываль-конкурс «Хіп-Хоп Нацыя» (1999–2000). Ён спалучаў канцэртныя выступленні з элементамі спаборніцтва, дзе вызначаліся найлепшыя выканаўцы. Падзея праходзіла ў клубным асяроддзі, у прыватнасці ў «Рэзервацыі», і стала важнай пляцоўкай для маладых артыстаў, хоць і заставалася ў межах лакальнай сцэны. У цэлым, у гэты перыяд хіп-хоп культура ў Беларусі развівалася праз клубныя выступленні, батлы і нефармальныя сустрэчы. Менавіта такія падзеі выконвалі ключавую ролю ў станаўленні сцэны, фактычна замяняючы маштабныя фестывалі. Большасць актыўнасці была сканцэнтравана ў сталіцы, а інфармацыя пра падзеі часта не захоўвалася з-за іх нефармальнага характару. Такім чынам, Krapiva-98 і «Хіп-Хоп Нацыя» сталі важнымі этапамі ў развіцці беларускага рэпу: яны не былі маштабнымі, але адыгралі значную ролю ў фарміраванні лакальнай хіп-хоп культуры і аб’яднанні першых пакаленняў выканаўцаў.