Марына Валянцінава пражыла 13 гадоў у Мінску з старшай дачкой Ліліяй, дапамагаючы ёй з унукамі і вядучы хатняе гаспадарства. Малодшая дачка Ніна засталася ў Гродне, дзе яны сумесна валодаюць трохпакаёвай кватэрай. Пасля пачутага спрэчкі паміж дачкамi аб тым, хто будзе даглядаць за ёй у будучыні, Марына адчула сябе непатрэбнай і вырашыла прадаць сваю долю кватэры. Яна плануе вярнуцца ў бацькоўскі дом у вёсцы, дзе хоча зрабіць рамонт і стварыць камфортныя ўмовы для жыцця. Аднак дачкі не спяшваюцца дапамагчы ёй з продажам долі, кожная з іх разлічвае на фінансавую падтрымку другой. Сітуацыя ставіць пад сумненьне магчымасць Марыі рэалізаваць сваю мару аб спакойнай старасці. Пытанне аб дапамозе маці становіцца не толькі эмацыянальным, але і фінансавым.