Адам Міцкевіч "СОН" Пераклад Язэпа Семяжона (па матывах вершу) Калі прымусіць час сказаць "бывай", А ў сэрцы не пагасьне жар каханьня, – Пакінь бяз слоў, але не дабівай Мяне суровым словам – расставаньне! Ты пры апошняй стрэчы ў гаі, Пакуль зара расой напоіць руту, Апошнім пацалункам упаі І ўжо на ростань – кроплямі атруты. Разлучымся – і стане мне лягчэй; Бясьсільны, упаду к табе на ўлоньне, Цалую я блакіт тваіх вачэй, Загледзеўшыся ў цемру іх прадоньня. Так да сканчэньня сьвету я прасплю, А ў Судны дзень, калі затрубяць трубы, Ты ціха сыдзеш зь неба на зямлю, Каб разбудзіць таго, хто сэрцу любы. І здасца мне, што не прайшлі вякі, – Зусім нядаўна я цябе пакінуў, – Загледзеўся ў вачэй тваіх блакіт І задрамаў на нейкую хвіліну. 1825 г. 🎧 Meloflow | AI Music Generator З ПАВАГАЙ ДА АЎТАРАЎ І ЛЮБОЎЮ ДА БЕЛАРУСКАЙ СПАДЧЫНЫ