Мечыслаў Карловіч лічыцца адным з заснавальнікаў польскай нацыянальнай сімфанічнай класікі. Карловіч першы ўвёў беларускі фальклор у сімфанічную еўрапейскую музыку, уключаючы матывы беларускіх песень у свае творы. Напрыклад, у сімфанічным трыпціху «Адвечныя песні» (1904–1906) Карловіч выкарыстаў матывы беларускіх песень. А вось свой галоўны твор — сімфанічную паэму «Літоўская рапсодыя» (1906) — цалкам пабудаваў на беларускіх жніўных песнях, якія чуў у дзяцінстве ў родных мясцінах. "Літоўская Рапсодыя" ўяўляе сабой паслядоўнасць з пяці раздзелаў, слаба звязаных паміж сабой: 1 Allegro ben moderato (a-moll) 2 Lento (cis-moll) — Allegretto pastorale (E-dur) — Lento (cis-moll) 3 Andante spokojnelo (Des-dur) 4 Allegretto giocoso (F-dur) 5 Tempo I (Allegro ben moderato, a-moll) Mieczysław Karłowicz jest uważany za jednego z twórców polskiej narodowej klasyki symfonicznej. Karłowicz jako pierwszy wprowadził białoruski folklor do symfonicznej muzyki europejskiej, włączając do swoich utworów motywy pieśni białoruskich. Na przykład w tryptyku symfonicznym „Pieśni wieczne” (1904–1906) Karłowicz wykorzystał motywy pieśni białoruskich. Jednak jego główne dzieło – poemat symfoniczny „Rapsodia litewska” (1906) – było w całości oparte na białoruskich pieśniach żniwnych, które słyszał w dzieciństwie w rodzinnych stronach. #poland #symphony #belarus