Елізавета і яе муж набылі двухпакаёвую кватэру ў новабудоўлі з намерам здаваць яе ў арэнду за 1800 рублёў у месяц. Аднак пасля развода малодшай сястры Ларысы, якая засталася з трыма дзецьмі, Елізавета вырашыла дапамагчы і знізіла цану арэнды да 850 рублёў. Працягу чатырох месяцаў яна не атрымала ні капейкі, а стан кватэры значна пагоршыўся: ванна стала жоўтай, ламінат уздушыўся, а ў памяшканні назапасілася шмат бруднай посуды. Ларыса, незважаючы на наяўнасць даўгоў за камунальныя паслугі, тлумачыць сваю фінансавую сітуацыю працай на двух працах і хваробамі дзяцей. Елізавета незадаволеная складанай сітуацыяй і сутыкаецца з цяжкасцямі ў выселеныі сястры, паколькі дамова арэнды заключана на год. Пытанне пра захаванне сясцоўскіх сувязяў і вырашэнне фінансавых спрэчак застаецца адкрытым.