Трагедыя ветэранаў Вялікай Айчыннай вайны на востраве Валаам звязана з існаваннем Дома інвалідаў вайны і працы, які дзейнічаў з 1950 па 1984 год. Пасля вайны многія фронтоўцы, якія страцілі канечнасці, сталі цяжарам для дзяржавы і былі ізаляваны ад грамадства. У 1951 годзе выйшаў указ, накіраваны на барацьбу з папрашайніцтвам, што прывяло да масавага вывазу інвалідаў з гарадоў у аддаленыя інтэрнаты, уключаючы Валаам. Умовы жыцця ў інтэрнаце былі вельмі цяжкімі: адсутнасць электрычнасці, каналізацыі і ацяплення, што спрыяла высокай смяротнасці сярод пастаяльцаў. Ветэранаў часта ўтрымлівалі ў поўнай ізаляцыі, а прагулкі на свежым паветры адбываліся ў вельмі прэзирлівых умовах. Мастак Генадзь Добраў у 1970-х гадах запатэнтаваў лёсы гэтых людзей у сваіх працах, а экскурсавод Еўгеній Кузняцоў стаў адным з першых, хто адкрыў грамадскасці інфармацыю пра лёсы ветэранаў пасля распаду СССР. Дом інвалідаў быў закрыты ў 1984 годзе.