Дарога мая – ад цяпла да цяпла – Празь белае сэрца зімы працякла. Далёкія бомы, і блізкі агмень, І хлеба кавалак, і шчасьця прамень. І продкавы цені, і чысты абрус, І слаўная песьня твая, Беларусь! У панскіх палацах ці ў хатцы сьляпой – Дзіцячыя вочы гараць прада мной. На пляцы, на хутары, плацяць ці не – Зайграю – і ў небе штандар шугане, Зайграю – і ўспомняць свой род слухачы. А ты, маё цела, трывай і маўчы, Таму што дарога – ад болю – ды ў боль, І ў стозе начуе жабрацкі кароль, І ў Бога начуе дух ліры яго. І хопіць, каб край абудзіць, аднаго.