Хан Аспарух, цар Самуіл і яго сын Гаўрыіл Радомір з'яўляюцца ключавымі фігурамі Першага Балгарскага царства. Хан Аспарух, які кіраваў у 681–700 гадах, асноўваў дзяржаву, аб'яднаўшы прадабалгары з славянскімі плямёнамі і дасягнуўшы прызнання незалежнасці ад Візантыйскай імперыі. Ён таксама заклаў асновы кіравання і абароны, зрабіўшы Пліску першай сталіцай. Цар Самуіл, які кіраваў у 997–1014 гадах, стаў сімвалам супраціўлення, захоўваючы незалежнасць Балгарыі на захадзе краіны і аднаўляючы аўтаномію Балгарскай патрыярхіі. Яго панаванне завершылася трагічна пасля паражэння ў бітве пры Ключы. Гаўрыіл Радомір, які кіраваў у 1014–1015 гадах, працягнуў барацьбу за краіну, адкінуўшы патрабаванні аб капітуляцыі, але яго панаванне закончыўся змовай і забойствам, што садзейнічала падзенню царства ў 1018 годзе.