Царь Самуіл быў кіраўніком Балгарыі напрыканцы X — пачатку XI стагоддзя і афіцыйна займаў трон з 997 па 1014 год. Ён актыўна супраціўляўся Візантыі, зрабіўшы заходнія балгарскія землі цэнтрам барацьбы за захаванне незалежнасці дзяржавы. Асноўным праціўнікам Самуіла быў візантыйскі імператар Васілій II, які кіраваў з 976 па 1025 год, і які ў выніку атрымаў мянушку Балгарыбоец за свае войны супраць Балгарыі. Ключавым падзеяй у канфлікце стала бітва пры Ключы ў 1014 годзе, дзе армія Самуіла пацярпела цяжкае паражэнне. Па візантыйскіх хроніках, Васілій II загадаў асляпіць многіх палонных балгарскіх воінаў і вярнуць іх да Самуіла. Пасля гэтага падзеі царь Самуіл неўзабаве памёр, а Балгарскае царыства канчаткова падпарадкавалася Візантыі ў 1018 годзе. Такім чынам, Самуіл змагаўся за незалежнасць Балгарыі, у той час як Васілій II імкнуўся яе заваявать.