Староннія камяні масты рэгіёна Загоры ў Эпіре прадстаўляюць сабой унікальныя аркавыя збудаванні XVIII–XIX стагоддзяў, пабудаваныя з мясцовага вапняку за сродкі мецэнатаў. Гэтыя масты злучаюць ізаляваныя гарныя сцежкі і ракі, дэманструючы народную інжынерную думку. Для іх будаўніцтва выкарыстоўваўся спецыяльны раствор, які складаўся з вапны, вады, яечнага белка і козькага малака, што забяспечвала трываласць і сейсмаўстойлівасць канструкцый. Праектировшчыкі і каменьшчыкі працавалі без чарцяжоў, спадзяючыся на інтуіцыю і перадаючы сакрэты майстэрства ў закрытых арцельках. Побач з мастамі часта будаваліся мініяцюрныя царквы, якія, згодна з павер'ям, абаранялі падарожнікаў. На мастах высякаліся імены мецэнатаў, якія фінансавалі будаўніцтва. Сярод вядомых мастоў вылучаецца мост Калогерико з яго трохаркавай формай і мост Коккорыс, які трымецца на гіганцкім уцясе. Некаторыя масты маюць вузкае палатно, што патрабуе ад пешаходаў уступаць дарогу адзін аднаму.